Turkey is struggling to replace its constitution which symbolizes military takeover and tortures…

26 Sep

Turkey is losing its leadership opportunities for the humanity due to its undemocratic burdens coming from its past full of military takeovers. Many other countries put their military takeover generals into jail to clear their books. But Turkey is loaded with its past of military tortures . The 1982 Constitution is still in force and there are so many obstacles in front of a democratic new constitution supporting universal freedoms and human rights. There are some efforts going on to punish the responsible people for the military takeover and human rights atrocities.

I want to contribute to these efforts by walking from Denmark to Ankara to fight against the injustice done to myself and to all human beings and also to support these new democratic constitution campaigns.

Here are some pieces about these efforts for your info.

 

To Prepare a Constitution Promoting Equal Rights for all Through a Democratic, Participatory Process      

 

Thirty years after the September 12 military coup, making a new and democratic constitution has finally become a priority. 

However, political life is still governed by the restrictive rules that are systematized by the September 12 coup:

The law on Political Parties was adopted on April 22, 1983, followed by the law on Parliamentary Elections on June 10, 1983.  

The bans and constraints on political participation, freedom of expression and organization are widespread in the laws, extending from the Trade Unions Act to the Penal Code, from the Associations Act to the Press Law. It will be impossible for the social actors to freely participate in the process of writing a constitution if these constraints are not removed.

It is obvious that the parliament that would serve in preparation and ratification of the new constitution must be more inclusive than the current assembly in terms of its representative capacity. Only a parliament with substantial representative capacity would promote comprehensive deliberation, social consensus and peace during the preparation process of a new constitution.     

The ten percent electoral threshold is particular to Turkey and does not exist in democracies. The removal of this threshold is of vital importance and should not be hindered by evoking reasons of political and economic stability.   

The election threshold is one of the most striking outcomes of the 12 September coup d’etat, and it not only restricts and/or excludes the representation of various social sectors in the parliamentary process, but also leads to distortion in representation of the groups that are included:   

For instance, in the 1987 election the ANAP (Motherland Party) received 36 percent of the votes and with this percentage gained a representation capacity that is equal to 65 percent of the parliamentary seats, while in the 2002 election the AKP (Justice and Development Party) received 34 percent of the votes which was magnified – thanks to the ten percent threshold – to correspond to 66 percent of the parliamentary seats.     

The Parliament that is to be formed after the June election cannot claim to be making the first civilian constitution in the Republican history while the ten percent threshold – which is an insult to democracy – is still in effect. To change this situation, the Electoral Law should be immediately amended by the current parliament and a provisional clause should be added to the Constitution to make enforcement of the new law possible in the next election, as it was practiced in the 2002 and 2007 elections.        

The abolition of the ten percent threshold is the first condition that must be met if the new constitution is to be civilian and democratic. Otherwise constitution making by a parliament with crippled representativeness cannot have a strong basis of legitimacy.

With the 1982 Constitution, the September 12 military rule instituted a constitutional design that strengthened the executive power in relation to the other powers. This situation has weakened the checks and balances mechanisms between the powers which are required in a democracy and rendered the principle of the rule of law meaningless. Since this constitutional design is still effective in Turkey, the executive branch and administration along with the expanded authorities of the presidential power enjoy an excessive power over the other branches. This superior power has been intensified by the organs of the military tutelage such as the National Security Council. Even after the official end of the September 12 military rule, the mentality that characterizes this excessive executive power continues to be pervasive. This mentality should be prevented from influencing the making of a new constitution. There is no doubt that the current proposal for instituting a presidential system is also an extension of this mentality. 

Other amendments are also required to ensure that the Parliament would function democratically in the process of the preparation of a new constitution:

Given that the draft which will be put to referendum is not merely a constitutional amendment but a new constitution, the vote ratio required for approval in the assembly should be increased from 3/5 to 3/4.

In making the required changes in the constitution and the bylaw of the Parliament, the composition of the Parliamentary Constitutional Commission should be determined according to the overall vote shares of the political parties rather than their seat shares in the parliament.

For civilian and democratic features and substantial legitimacy to be inherent in the new constitution, the active participation of civil society organizations is required in the process of its preparation. Arbitrary and inconclusive exchanges of views with civil society organizations do not lead to the realization of democratic participation. Democratic participation can only be realized by instituting effective and transparent mechanisms of participation. Therefore the Parliamentary Constitutional Commission should also take on the task of institutionalizing civil society participation and rendering it effective and transparent.        

The representatives of the civil society organizations should be provided with an equal right to speak in the Commission meetings.

The new constitution resulting from such a process should guarantee a peaceful and democratic existence where no one is discriminated on the grounds of ethnic identity, language, sex, gender, sexual orientation or sexual identity, belief, political opinion, age, disability, or marital status, and where the rights of every living creature and the earth is respected. 

We want to live in a society where everyone can participate equally, irrespective of identities, beliefs/disbeliefs, opinions and life choices.

We want to be citizens of a country where individuals live in freedom, where no one is rendered dependent on others’ arbitrary beneficence or charitable tolerance and where no one is vulnerable to the oppression of either state or non-state actors.

We demand that the civil, political, social, economic and cultural rights conducive to providing a peaceful society to be enforced and protected by the new constitution.

We call all of our citizens and democratic organizations to voice these demands together to ensure the preparation of a new constitution in accordance with universal standards of rights and principles of democracy through a genuinely democratic process.

 

Abdulhekim Daş (Doğu ve Güneydoğu Der. Platf. Bşk.), Adnan Serdaroğlu (Birleşik Metal-İş Sen. Bşk.), Ahmet Faruk Ünsal (Mazlum–Der Bşk.), Ali Balkız (Alevi Bektaşi Fed. Bşk.), Prof. Dr. Ali Gökmen (Ortadoğu Öğr. Elemanları Der.), Ali Erol (Kaos GL), Ali Kenanoğlu (HUBYAR Bşk.), Arzu Erdoğan (Eğitim-Sen İst. 4nolu Şb. Bşk.), Avrupa Kadın Lobisi-Türkiye Koordinasyonu, Prof. Dr. Aysel Çelikel (Çağdaş Yaşamı Destekleme Der. Bşk.), Barış İçin Sanat Girişimi, Benal Yazgan (Kadın Partisi Girişimi), Burak Acıl (Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Der.), Cafer Solgun (Yüzleşme Der. Bşk.), Celalettin Can (78’liler Derneği), Cemal Gökçe (İnşaat Müh. Odası İst. Şb. Bşk.), Prof. Dr. Coşkun Özdemir (Türkiye Kas Hastalıkları Der. Bşk.), Çiğdem Aydın (KA.DER Bşk.), Demokrasi İçin Çerkes Girişimi (DİÇEG), Doğan Bermek (Alevi Bektaşi Vakfı Fed. Bşk.), Ercan İpekçi (Türkiye Gazeteciler Sen. Bşk.), Eriş Bilaloğlu (Türk Tabipler Birliği Merkez Konseyi Bşk.), Erol Kızılelma (SODEV Bşk.), Erol Tuncer (SDD Bşk.), Ezgi Koçak (KA.DER Ankara Şb.), Ferihan Karasu (İstanbul Tekel Gazete Bayileri Odası Bşk.), Filiz Koçali (Herkesin Anayasası Platformu), Prof. Dr. Gülser Öztunalı Kayır (Antalya Kadın Danışma ve Dayanışma Merkezi), Halime Güner (Uçan Süpürge), İlknur Birol (Halkevleri Bşk.), Yrd. Doç. İsmet Akça (Eğitim-Sen İst. Üniversiteler Şubesi Bşk.), Kasım Birtek (KESK Gen. Sek.), Mehmet Ural (TÜSES Bşk.), Mehmedali Beşli (Laz Kültür Der. Bşk.), Melek Özman (Filmmor Kadın Koop.), Dr. Metin Bakkalcı (TİHV Gen. Sek.), Musa Servi (Deri-İş Sen. Bşk), Mustafa Öztaşkın (Petrol-İş Sen. Bşk.), Dr. Mustafa Sütlaş (Sağlık Hakkı Hareketi Der. Bşk.), Mustafa Türkel (Tek Gıda-İş Sen. Bşk.), Nebahat Akkoç (KA-MER Bşk.), Nilüfer Akgün (Karadeniz Kadın Dayanışma Der.), Nuran Bayer (IRIS Eşitlik Gözlem Grubu Dönem Bşk.), Doç. Dr. Ozan Erözden (Üni. Öğr. Üyeleri Der. Gen. Sek.), Öztürk Türkdoğan (İnsan Hakları Der. Bşk.), Doç. Dr. Pınar İlkkaracan (TCK Kadın Platformu), Salih Ziya Çörüt (Karadeniz Der. Konf. Bşk.), Sami Özgen (Göç Edenler Sos. Yard. ve Kült. Der.), Selma Acuner (Avrupa Kadın Lobisi), Sema Turan Yapıcı (EVKAD ve Çukurova Kadın Plt.), Semih Güngör (İst. Eczacı Odası Bşk.), Sevgi Binbir (İzmir Kadın Dayanışma Derneği), Prof. Dr. Şebnem Korur Fincancı (Türkiye İnsan Hakları Vakfı Bşk.), Şerdil Odabaşı (10 Aralık Hareketi Der.), Prof. Dr. Şirin Tekeli (KA.DER Kurucu Bşk.), Şükran Üst (Femin&Art), Şükrü Boyraz (Türkiye Sakatlar Der. Bşk.), Prof. Dr. Tahsin Yeşildere (Üni. Öğr. Üyeleri Der. Bşk.), Tarık Günersel (Türkiye PEN Bşk, PEN Uluslararası Yön. Kur. Üyesi), Tayfun Görgün (DİSK Gen. Sek.), Turgut Alaca (Mezopotamya Süryani Der. Bşk.), Türkiye Yazarlar Sendikası, Umut Güner (Kaos GL), Ural Aküzüm (Arı Hareketi Der. Bşk.), Ümit Şahin (Yeşiller Partisi Eşsözcüsü), Vedat Ağtaş (Dikmen Deresi Kentsel Dönüşüm Mağdurları Day. Der. Bşk.), Prof. Dr. Yakın Ertürk (Avrupa Konseyi İşkenceyi Önleme Komitesi Üyesi), Yasemin Temizarabacı (MEDİZ-Kadınların Medya İzleme Grubu), Yaşamevi Kadın Dayanışma Derneği, Yüksel Selek (Yeşiller Partisi Eşsözcüsü), Zozan Özgökçe (Van Kadın Der.)
 
Dr. Ahmet Saltık, Ahmet Ümit, Prof. Dr. Alan Duben, Prof. Dr. Ali Akay, Prof. Dr. Ali Baykal, Prof. Dr. Ali Çarkoğlu, Ali Ersin Gür, Prof. Dr. Ali Nesin, Prof. Dr. Alpar Sevgen, Prof. Dr. Aydan Gülerce, Aydın Cıngı, Doç. Dr. Ayfer Bartu Candan, Ayfer Tunç, Prof. Dr. Ayla Zırh Gürsoy, Ayşe Alnıaçık, Prof. Dr. Ayşe Buğra, Prof. Dr. Ayşe Öncü, Prof. Dr. Ayşe Erzan, Ayşegül Devecioğlu, Prof. Dr. Ayşegül Yaraman, Yrd. Doç. Dr. Ayşen Candaş, Azer Araslı, Doç. Dr. Aziz Çelik, Prof. Dr. Baskın Oran, Beral Marda, Prof. Dr. Binnaz Toprak, Bircan Yorulmaz, Dr. Burak Çelik, Prof. Dr. Burhan Şenatalar, Bülent Forta, Bülent Kaya, Prof. Dr. Büşra Ersanlı, Canan Arın, Celal Yıldırım, Prof. Dr. Cem Say, Prof. Dr. Cemal Bali Akal, Dr. Cengiz Aktar, Prof. Dr. Cevza Sevgen, Cihan Uzunçarşılı Baysal, Prof. Dr. Dilek Barlas, Dilek Zaptçıoğlu, Doç. Dr. Ece Göztepe Çelebi, Ece Temelkuran, Emine Uşaklıgil, Ercan Kanar, Erdal Karayazgan, Erdoğan Aydın, Ergin Cinmen, Dr. Esen Aslandoğan, Yrd. Doç. Dr. Esra Mungan, Prof. Dr. Fatmagül Berktay, Prof. Dr. Fikret Adaman, Filiz Ağtaş, Filiz Kerestecioğlu, Prof. Dr. Gençay Gürsoy, Prof. Dr. Gürbüz Çelebi, Prof. Dr. Hacer Ansal, Hakan Akçura, Hakan Altınay, Hakan Tahmaz, H. Akın Ünver, Prof. Dr. Haldun Gülalp, Hülya Gülbahar, Hüseyin Çakır, Hüsnü Öndül, İbrahim Betil, İlknur Üstün, İpek Duben, Doç. Dr. İzak Atiyas, Prof. Dr. İzzettin Önder, Jaklin Çelik, Prof. Dr. Jale Parla, Kadri Gürsel, Prof. Dr. Kayhan Kantarlı, Kazım Genç, Yrd. Doç. Dr. Koray Çalışkan, Prof. Dr. Kuban Altınel, Prof. Dr. Kuvvet Lordoğlu, Kürşad Kahramanoğlu, Lale Baturalp, Latife Tekin, Leyla Pervizat, Macit Melek, Mebuse Tekay, Dr. Mehmet Karlı, Mehmet Ufuk Peker, Prof. Dr. Mehmet Zaman Saçlıoğlu, Meral Özer, Prof. Dr. Meryem Koray, Prof. Dr. Mine Eder, Murat Işık, Murat Papşu, Doç. Dr. Murat Sevinç, Murathan Mungan, Müge Sökmen, Narınç Ataman, Dr. Necdet İpekyüz, Necla Zarakol, Necmiye Alpay, Prof. Dr. Nermin Abadan Unat, Prof. Dr. Nihal Saban, Nimet Tanrıkulu, Nur Mittag, Prof. Dr. Nur Vergin, Nuray Mert, Prof. Dr. Nurhan Yentürk, Dr. Nurşen Gürboğa, Prof. Dr. Nurşen Mazıcı, Yrd. Doç. Dr. Olgun Akbulut, Oral Ünal, Orhan Esen, Osman Kavala, Prof. Dr. Öget Öktem Tanör, Özge Atalay Çelik, Dr. Özgür Mumcu, Yrd. Doç. Dr. Pınar Bedirhanoğlu, Pınar Selek, Dr. Refik Baysal, Prof. Dr. Reşit Canbeyli, Prof. Dr. Rıfat Okçabol, Sayra Melek, Prof. Dr. Selim Badur, Prof. Dr. Sema Erder, Semih Poroy, Doç. Dr. Serhat Güvenç, Doç. Dr. Serpil Çakır, Prof. Dr. Serpil Sancar, Seyfi Öngider, Prof. Dr. Sibel Irzık, Prof. Dr. Sibel İnceoğlu, Soli Özel, Süleyman Çelebi, Prof. Dr. Şahika Yüksel, Prof. Dr. Şevket Pamuk, Prof. Dr. Taha Parla, Tan Morgül, Tayfun Mater, Prof. Dr. Turgut Tarhanlı, Turunç Şendöl, Tülin Semayiş, Yrd. Doç. Dr. Umut Aydın, Prof. Dr. Ünal Zenginobuz, Prof. Dr. Yaman Barlas, Yasemin Ahi, Prof. Dr. Yasemin İnceoğlu, Dr. Yunus Sözen, Yusuf Limon, Zafer Aydın, Prof. Dr. Zehra F. Kabasakal Arat, Dr. Zeki Gül, Yrd. Doç. Dr. Zeynep Kadirbeyoğlu

Ali Güzel (Anayasa Mahkemesi Emekli Üyesi), Avni Kalkan, Aylin İnkaya, Bilge Güler, Cihan Karabulut, Cihan Şenoğuz, Ergün Özgür, Figen Kayralcı, Yrd. Doç. Dr. G. Gürkan Özkan, Hekim Coşkun, İbrahim Aksın, Prof. Dr. Kadir Cangızbay, Kadri Salaz (VANGİAD Yön. Kur. Bşk.), Kasım Yeter, Mehmet Özdoğan, Merve Feyzioğlu, Dr. Mihri İnal Çakır, Mustafa Çağlar Atmaca, Mustafa Durdu, Necla Zarakol, Dr. Nilgün Uygun, Prof. Dr. Nilüfer Tapan, Oya Baydar, Ömer Kavili, Prof. Dr. Ramazan Aşçı, Sevda Köksoy Kuey, Sırma Evcan (KA.DER İstanbul), Yıldız İmrek, Zeynep Ağın

 

 

=====================================================================================

  31. YILINDA 12 EYLÜL ASKERİ DARBESİ  
  31. yılında 12 Eylül  askeri darbesi
12  Eylül askeri darbesinin üzerinden 31 yıl geçti. Fakat, darbenin açtığı travmalar hala sürüyor.
En başta 12 Eylülden sonra yapılan darbe anayasası bir miktar değiştirilmiş olmasına rağmen hala ayakta duruyor. Yani anlayacağınız, 12 Eylül rejimini hala tam olarak değiştiremedik.
Şimdi 12 Eylül 1980 tarihine ve öncesine  kısa bir göz atalım. 12 Eylül 1980’den önce ülkemizde anarşi kol geziyor, üniversite ve işyerlerinin çoğu boykot, işgal ve grev nedeniyle kapatılıyor, günde 20-25 gencimiz sağ-sol çatışmalarında hayatını kaybediyordu.
Ülke, sağ-sol diye keskin kamplara bölünmüş, kutuplaşmalar, kin ve düşmanlığı zirveye çıkarmıştı. 
Öyle ki, polisler bile POL-DER ve POL-BİR olarak ikiye bölünmüştü.
Bunların bir kısmı sağcılar yakalanırsa bırakıyor, diğeri de haliyle solcuları kolluyordu.
Anlayacağınız ülke yönetilemez hale gelmişti.
Ve tabi arkasından beklenen, yani tezgahlanan 12 Eylül darbesi geldi ve bu anarşi, yani kaos ortamı bıçakla kesimiş gibi kesildi.
Anarşi ve terör bir günde bitmişti.
11 Eylül günü 25 kadar insanımızın terörden öldüğü bir ülkede 12 Eylül günü niçin bir kişi bile ölmemişti?
DARBEYİ TEZGAHLAYANLARLA YAPANLARIN
AYNI KİŞİLER OLDUĞU SONRADAN ANLAŞILDI
Ülkemizde ittihatçı geleneğinden gelen TSK içerisindeki bir gurup cuntacı, “ülke yönetiminin devamlı olarak CHP ve TSK’nın güdümünde olmasını” istiyorlardı.
Bu gurup, 1950’de DP’nin iktidara gelmesiyle hakimiyetin millete geçeceğini anlamış ve darbe planı yapmaya başlamıştı.
Bu cuntacı gurup, TSK içerisinde Özel Harp Dairesi adı altında toplandı.
Bu gurubun ABD ile ilişkileri de daha sonra ortaya çıktı. 1948’de içlerinde Turgut Sunalp, Daniş Karbelen ve Alparslan Türkeş gibi subaylardan oluşan 16 subay ABD’ye giderek özel eğitimden geçtiler. Dönüşte de Özel Harp Dairesini kurdular, başkanlığa da Daniş Karbelen getirildi.
Bu gurup, darbe yapmayı çok önceden planlamıştı. Daha sonra 6 -7 Eylül 1955’te İstanbul’da halkı gayrimüslümlere karşı kışkırttılar. Dükkan ve işyerlerini yağmalatarak, büyük bir vahşeti gerçekleştirdiler. (Bu vahşetin özel harp dairesinin işi olduğunu daha sonra Org. Sabri Yirmibeşoğlu itiraf etmişti).
27 Mayıs 1960 darbesini albaylar cuntası denen işte bu Özel Harp Dairesi yapmıştı. Daha sonra adına Kontrgerilla denen bu gurubun maaşının  ABD tarafından ödendiği 1974 Kıbrıs Harekatından sonra ortaya çıktı. Başbakan Ecevit’in  böyle bir kuruluşun varlığından ve maaşlarının da ABD tarafından ödendiğinden habersiz olduğu anlaşıldı.
27 Mayıs Darbesinden sonra artık iktidarın devamlı TSK ve CHP’nin güdümünde, yani askeri vesayetle süreceğini sanan bu cunta 1965 ve 1969 seçimlerinde CHP yenilince yeniden darbe planları hazırlamaya başladı.
Ancak darbeden önce darbe ortamı gerekiyordu. 
Bunun için gençleri sağ-sol diye ikiye böldüler, anarşi ve terörü kışkırttılar. 12 Mart 1971’de TSK’nın verdiği muhtıra bile bunları kesmedi.
Tezgahladıkları ve kışkırttıkları anarşik olaylarla başta Başbakan Erim olmak üzere bazı aydınları ve sendika başkanlarını öldürdüler. 1 Mayıs 1977 Taksim vahşetini, ardından Maraş ve Çorum katliamlarını tezgahladılar.
1979’da “artık darbenin zamanı gelmedi mi” denildiğinde Org. Bedrettin Demiler “henüz tam olgunlaşmadı” demişti.
Yani darbe yapmaları için daha çok insanın ölmesi gerekiyordu.
Darbeciler halkın iyice bıkmasını, yani “tek ordu gelsin” demesini bekliyorlardı. Öyle de oldu.
12 Eylül 1980’de darbeyi yaptılar. Kamuoyunu da daha önce bu yönde oluşturdukları için halktan tepki görmediler. Bu arada başını Hürriyetin çektiği merkez medya darbeyi alkışlıyor, yazarları da bol bol postal yalıyorlardı.
Darbeden sonra, kullandıkları gençleri tutukladılar. Onlara olmadık işgenceler yaptılar. Yani onları hem darbe ortamının oluşması için kullandılar, hem de insanlık dışı işkenceler yaptılar.
Bir de utanmadan “sabahleyin sağcıyı öldüren bir silah, öğleden sonra da bir solucuyu öldürmüştü” dediler. Sanki bunu kedileri yapmamış gibi işi pişkinliğe verdiler.
650 bin insanı tutuklayıp, 230 binini yargıladılar,  30 bin kişiyi işinden attılar, 50 kişiyi astılar, 300 kişiyi hapishanede öldürdüler, bir o kadarının da hastalıktan öldüğünü söylediler. Başta Diyarbakır olmak üzere Metris ve Mamak Cezaevlerinde insanlık dışı işkenceler yaptılar.
Evet, böyle bir travmanın üzerinden 31 yıl geçti. En son olarak bu cunta, iktidarın tamamen ellerinden çıkıp, milletin eline geçeceğini anlayınca AK Parti hükümetini devirmek için darbe planları yaptılar. Ancak çok şükür ki, buna mavaffak olamadılar.
Son adı ERGENEKON olan bu cunta, Silivri’ye tıkılınca siyasi cinayetler de sona erdi. Artık, laiklik elden gidiyor, irtica geliyor gibi palavralar da inandırıcı olmaktan çıktı. Böylece darbe dönemleri de artık sona erdi. Şimdi, yapılacak yeni anayasayla Türkiye militarizmin son kalıntılarından da kurtulacak. AB standartlarında, yani evrensel hukuk normlarında, çağdaş, sivil ve demokratik bir anayasaya kavuşacak.
Herhalde bundan sonra darbe yazıları da yazmayacağız.
 
============================================================================

 

12 EYLÜL’DE OYUNA GELDİK

11.09.2011

Türkiye’de, toplumsal ve siyasî hayata müdahale eden 12 Eylül 1980 darbesinin etkileri hâlâ sürüyor. Darbe sonrasında on binlerce insan tutuklandı, birçoğu işkence altında öldü. Darbe mağduru sendikacı Mehmet Atay ise darbenin Türkiye’ye çok pahalıya mal olduğunu söyledi. Gözaltında yaşadıklarını anlatan Atay’ın, “İşkence izlemek, işkence görmekten daha kötü” sözleri, karanlık dönemde yaşananlara ışık tutuyor..

 

 
SAĞ-SOL ÇATIŞTI, İHTİLÂL OLGUNLAŞTI

 

Ortamın gerilmesinde payı olanlardan DİSK’e bağlı olan Sosyal İş Sendikası’nın yönetim kurulu üyesi olan Mehmet Atay, o günleri anlattı. Atay, “Kahvehaneler basılıyordu. Bunlar hep darbeye doğru hızla sürüklendiğimizi gösteriyordu. Sağ ve sol çatışması diye bir durum ortaya çıkarıldı. Özellikle gençlik kesimindeki insanların çoğunun bir oyuna getirildikleri sonradan anlaşıldı. 12 Eylül de böyle geldi” dedi.

 

 12 EYLÜL’DE OYUNA GELDİK

12 Eylül darbesi döneminde Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu’na (DİSK) bağlı olan Sosyal İş Sendikası’nın yönetim kurulu üyesi olan Mehmet Atay, sağ ve sol çatışması diye bir durum ortaya çıkarıldığını belirterek, Bugün, o iklimi o oyunu yaşayan özellikle gençlik kesimindeki insanların birçoğunun nasıl bir oyuna getirildikleri ya da getirilmeye çalışıldıkları gerçeği ortaya çıktı” dedi.
Türkiye’de, toplumsal ve siyasî hayata müdahale eden 12 Eylül 1980 darbesinin etkileri hala sürüyor. Darbe sonrasında on binlerce insan tutuklandı, birçoğu işkence altında öldü. 12 Eylül’de DİSK’e bağlı olan Sosyal İş Sendikası’nda yönetici olan Mehmet Atay, o günleri anlattı. Darbeden önce kitlelerin pasifize edilmeye başlandığını söyleyen Atay, şunları kaydetti: “Kahvehaneler basılıyordu. Bunlar hep darbeye doğru hızla sürüklendiğimizi gösteriyordu. Sağ ve sol çatışması diye bir durum ortaya çıkarıldı. Bu gün, o iklimi o oyunu yaşayan özellikle gençlik kesimindeki insanların birçoğunun nasıl bir oyuna getirildikleri ya da getirilmeye çalışıldıkları gerçeği ortaya çıktı. 12 Eylül’de böyle geldi.” Dönemim Genelkurmay Başkanı Kenan Evren ve Hava Kuvvetleri Komutanı olan Tahsin Şahinkaya’nın ifadelerinin alınmasının simgesel bir önemi olduğunu söyleyen Atay, “Aslında onlar bu harekette bir virgül bile değiller. Kenan Evren, en tesadüfî Genelkurmay başkanlarından biridir. Kendisi Ege Ordu Komutanı idi. Emekli olmak için gittiğini söylerken rastlantılar onu başka yere getirdi. İkisinin sorgulanıyor olmasının simgesel bir önemi vardı.” ifadelerini kullandı. Darbe mağduru Atay, “13 Eylül’de her şey nasıl durdu?” sorusunu şu cevabı verdi: “Çok düşünmek lazım. O zaman bu işin içinde başka bir şey var diyorsun. Bence asıl arkadaki güç önemlidir. Bunu kim ve nasıl yaptırdı? Simgesel bakımdan sorgulamalar ya da yargılamalar fena bir şey değildir ama çok da önemli bir olgu olarak görmüyorum. Çünkü darbe bu ülkeye çok pahalıya mal oldu.” 

 

ÜLKÜCÜLER KULLANILDI

Balıkesir Ülkü Ocakları eski Başkanı Ahmet Ulu, terör örgütü PKK’ya katılan gençlerin, Kürt halkının haklarını savundukları iddiasıyla kandırıldığını söyledi. Ulu,”12 Eylül’den önce bizi denek olarak kullandılar, şimdi de sizi kullanıyorlar. Bu oyuna gelmeyin. Bölücü hareket içinde yer alan PKK’lılara sesleniyorum. 12 Eylül öncesi gençliğimizi feda ettiğimiz o mücadeleyi lütfen iyi tahlil edin, kararınızı ona göre verin” dedi. Bugünkü gençliğin mutlaka 12 Eylül’ü bilmesi gerektiğini belirten Ahmet Ulu, ülkücü hareketle lise yıllarında Manisa’da tanıştığını kaydetti. Ulu, “Türk illerinin esaretten kurtarılması idealiyle yola çıktık ancak sonradan gördük ki bunlar gerçek değil. 12 Eylül’de tutuklanarak sorguya alındım. Sorgulamam tam 30 sürdü ve akıl almaz işkencelere maruz kaldım. İntiharı bile düşündüm. Söyledikleri ne varsa her şeyi imzalayıp kendimi cezaevine attım. Bunun bir kurtuluş olacağını düşünüyordum ancak daha sonra gördüm ki aynı işkenceler orada da vardı” diye konuştu. 

 

BÜTÜN DARBECİLER YARGILANSIN

MAZLUMDER Gaziantep Şube Başkanı Abdurrahim Çelik, 12 Eylül’den 28 Şubat’a, tüm darbecilerin yargılanması, yaptıklarının hesabını vermesi ve bataklığın kurutulması gerektiğini belirtti. 12 Eylül darbesinin 31’nci yıl dönümünde açıklamalarda bulunan MAZLUMDER Gaziantep Şube Başkanı Çelik, “Ekonomiden medyaya, sivilden akademik hayata kadar, toplum postal darbesiyle yaralandı, insanlar katledildi, anayasa ortadan kaldırıldı, siyasî partilerin kapısına kilit vuruldu ve mallarına el konuldu” dedi. Aradan 31 yıl geçmesine rağmen bugün darbecilerin yargılanması ve ceza alması gerektiğini dile getiren Çelik, Türkiye’nin Ergenekon soruşturması ile önemli bir dönemece girdiğini hatırlattı. Çelik, “Ergenekon soruşturması darbeci ve cuntacı zihniyetlerle hesaplaşma yolunu açmıştır. Darbeciler kısmen mahkemelerde ifade vermeye başlasa da bir çoğu halen aramızda dolaşmaktadır. Bu ülke adına utanç verici bir durumdur. Buna bir son verilmeli ve 12 Eylül’den 28 Şubat’a, tüm darbeciler yargılanmalı, yaptıklarının hesabını vermeli, bataklık kurutulmalıdır. Bundan sonra yapılması gereken 12 Eylül darbecilerinin yargılanması ve sivil anayasanın bir an önce şekillenmesidir” diye konuştu. 

       

 

Darbecilerin bir numaralı suç ortağı hukukçular

26.09.2011

KÜLTÜR ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, ‘’Şunu kabul etmek lâzım ki; 27 Mayıs’ta da, 12 Mart’ta da, 12 Eylül’de de darbe yöneticilerinin bir numaralı suç ortağı hukukçular oldu’’ dedi.

 

 Günay, İstanbul Üniversitesi (İÜ) Hukuk Fakültesi ev sahipliğinde düzenlenen Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali’nin üniversite bahçesindeki açış töreninde yaptığı konuşmada, Türkiye’nin, demokrasi yolunda adımlar atmaya çalıştığı yıllarda nice acılar yaşadığını belirtti. Bakan Günay, şunları kaydetti: ‘’12 Eylül Anayasasını değiştirmeye çalıştığımız 30 yıl sonra, Arjantin ve Yunanistan’ın nice yıllar önce yapabildiğini geçikmiş bir biçimde, zaman aşımı tartışmalarına da büyük ölçüde mahkum olarak en azından telâffuz edebiliyoruz, darbecilerimizle yüzleşmek ve yargılama konusunu. Ancak hepimizin kendimizle yüzleşmemiz, hepimizin bu yargılamaya kendi vicdanımızda hazır olmamız gerekir. Festivalin güzel mekanlarından biri olduğunu öğrendiğim Mavi Salon’da ben 12 Eylül sonrasında darbenin liderini, cunta başkanını bir rektörün el hareketiyle hukuk fakültesi öğretim üyelerinin de içinde bulunduğu çok geniş bir akademik topluluğun cübbelerini kavuşturarak saygıyla selamladıklarını hatırlıyorum. Şunu kabul etmek lazım ki; 27 Mayıs’ta da 12 Mart’ta da 12 Eylül’de de darbe  yöneticilerinin bir numaralı suç ortağı hukukçular oldu. Bunu çok açık yüreklilikle itiraf etmemiz gerekiyor.’’

-========================================================================

Toptan: Anayasa içeriğinden çok psikolojik bakımdan önemli

26.09.2011

ESKİ TBMM Başkanı Köksal Toptan, yeni yapılacak anayasanın, içeriğinden çok psikolojik bakımından önem taşıdığını söyledi.

 

 
Toptan, Rize’de Güneysu Sosyal Yardımlaşma ve Kültür Derneğince ‘’Yedi Nefes, Tek Ses’’ başlığıyla Güneysu Öğretmenevi’nde düzenlenen Yeni Demokratik Anayasa Paneli’nin açış konuşmasını yaptı. Anayasa yapımı tartışmalarının ve heyecanının toplumun bütün kesimlerini etkisi altına aldığını, Türkiye’de her kesimin yeni bir anayasa yapımı konusunda uzlaşma görüntüsü verdiğini ifade eden Toptan, bunu tarihi bir fırsat olarak hissettiğini kaydetti. Toptan, 2008 Eylül ayı başında TBMM’de uzlaşma komisyonu kurarak yeni bir anayasa yapma çalışmalarını başlatmak istediğini ancak bir partinin temsil vermemesi üzerine çalışmayı yapamadıklarını hatırlattı. ‘’Yapılacak yeni anayasa, içeriğinden çok psikolojik bakımdan önem taşımaktadır’’ diyen Toptan, ‘’Türkiye, 1879’dan beri anayasa yapıyor. Ama milletimiz, ilk defa kendi anayasasını yazma imkânını yakalamaktadır. Bunu önemsiyorum. Mevcut anayasanın bütün maddeleri değiştirilse bile, bu anayasa bizim aradığımız anayasa olmaz. Biz istiyoruz ki 2012 anayasası yapalım. Bunun  içeriğinin ne olacağı sorusuna verilecek cevap, Türkiye’nin demokratikleşmesi, çağdaşlaşmasına yapacağı katkı olacaktır.’’ 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: